Het kabeltje van de adapter van mijn laptop is stuk, niets ernstigs, gewoon een breukje, als ik er een elastiekje omheen bind functioneert hij prima. Als Visje dat ziet adviseert ze me om alvast een nieuw kabeltje te kopen, want op deze manier kan hij het nooit lang blijven doen. Ik kijk haar niet begrijpend aan, hoezo niet? Zo gaat het al de hele week, de gitarist kijkt er nog wel naar, gewoon een kwestie van een nieuw stukje kabel daar waar hij gebroken is en dan doet x91ie het weer. Haal nu toch maar een nieuwe zegt ze moederlijk, gewoon even het typenummer opzoeken en 70 euro dokken. Weer kijk ik niet begrijpend, 70 euro voor een kabeltje? Kan dat niet goedkoper?
En natuurlijk gebeurd het onvermijdelijke, Visje heeft nog maar net de deur achter zich dicht getrokken of het kabeltje begeeft het en mijn laptop laat een zwart scherm zien. Als ik de gitarist aan de telefoon heb klaag ik dat een nieuwe me 70 euro gaat kosten. Wel nee joh, gewoon voor een tientje of twee op internet bestellen zegt hij. Hoe ik dat moet doen zonder mijn laptop is mij een raadsel.
Dus sta ik bij de kabeltjes meneer. Waar ik een typenummer moet vinden weet ik niet, het lijkt me beter om maar gewoon mijn adapter mee te nemen en te vragen of hij exact dezelfde heeft. Die heeft hij niet, maar hij heeft wel een universele met wel 8 verschillende uiteindes. Het ziet er duur uit, maar ja dan heb je ook wel een universele trust adapter. Ik hoef alleen nog maar even het voltage in te stellen op 19 en uit te zoeken welke van al deze kabeltjes op mijn ouwe trouwe laptopje werkt. Als hij duurder is dan 70 euro neem ik gewoon een nieuwe laptop stel ik mezelf voor want het is altijd fijn om een excuus te hebben om een nieuwe laptop te kunnen kopen.
Dat is dan 49,95 zegt de meneer van de kabeltjes. Twintig euro goedkoper dan Visje dacht, 50 euro duurder dan de Gitarist dacht, en ik mag geen nieuwe laptop kopen van mezelf. Toch sta ik even later blij met mijn nieuwe aankoop buiten, vanavond ga ik mijn laptop fixxen!

Ik wil zo graag een kleuter zijn, die gelooft dat als ik jou niet kan zien jij mij ook niet kan zien. Ik wil zo graag onzichtbaar zijn, zo graag verdwijnen. Ik wil verstoppertje spelen voor de grote boze buiten wereld, maar dat kan niet, en dat mag niet, want ik ben te groot gegroeid. Dus moet ik mezelf bij mijn haren vastpakken en overeind slepen. Dus moet ik vechten tegen een onzichtbare vijand. Dus mag ik niet de veiligheid van een donkere kast opzoeken, waar niemand mij kan vinden.

Net nu ik helemaal vast liep in blogland, door een te lange stilte, eerst vrijwillig omdat de zomer met al zijn drukte me helemaal opslokte, later onvrijwillig omdat het blog gewoon niet meer online te vinden was komt #blogpraat (een wekelijkse twitterchat op de maandagavond tussen 20.00 en 21.00 uur) met het thema perfectie.Natuurlijk heb ik een mening over perfectie. Ik streef perfectie na, maar ben me er ook van bewust dat je niet iedere dag een perfect stukje kunt leveren. Dat bewustzijn gaf mij ademruimte, heel veel ademruimte. Want als het eens een dagje niet lukte, ik de woorden niet leek te kunnen vinden, dan kon ik er in berusten dat xa0iedere dag perfect niet hoeft, dat het morgen vast weer beter gaat, dat goed soms gewoon goed genoeg is. Ik verdien er geen geld mee, het is een hobby, wel een hobby die de hele wereld mee kan lezen, maar niet een hobby die de hele wereld mee hoeft te lezen. Als het iemand niet bevalt wat ik schrijf lees je me toch lekker niet. Toch?

Met mijn grote mond en snelle vingers zag ik mezelf dingen zeggen als x93goed is soms gewoon goed genoegx94 en x93het voordeel van bloggen is juist dat je snel kunt publiceren, niet goed genoeg?dan morgen beterx94. Maar vind ik dat wel echt? Ja, als ik er lekker in zit dan schrijf ik snel, denk ik niet duizend keer na over iedere zin, zoveel tijd heb ik namelijk helemaal niet. Er moet ook nog geleefd worden immers, zodat ik daar weer over kan bloggen.

Waarom kost het me dan iedere keer na een weekje vakantie of (on)gedwongen blogstilte zoveel moeite weer opnieuw te beginnen? Waarom heb ik iedere keer weer het gevoel dat er alleen maar bagger onder mijn vingers vandaan komt en ik maar beter nooit meer een toetsenbord kan aanraken? Tot ik er weer lekker in zit en er weer mooie stukjes op mijn scherm verschijnen. Stukjes die iets met mensen doen, stukjes waar ik zelf erg tevreden over ben, stukjes met een onderwerp of stukjes met een mooie zin. Dan kan ik er weer tegen aan, dan geloof ik weer dat perfectie niet perse nodig is, want er staan toch ook genoeg juweeltjes op mijn blog?

Ik moet dus weer bij dat gevoel van goed genoeg komen, bij dat gevoel van perfectie mag, maar hoeft niet, bij dat gevoel van morgen weer een dag. Ondertussen ga ik mijn blog eens flink onder handen nemen, misschien zelfs wel verhuizen aangezien ik door de gedwongen verhuizing van web-log naar weblog mijn verhuisdozen bijna allemaal ben kwijtgeraakt. Misschien vind ik perfectie, misschien komt er een tijdje alleen maar bagger onder mijn vingers vandaan. Het is in ieder geval zeker dat ik met opgeheven hoofd en soms angstige kriebels gewoon weer door ga, perfect of niet!

Het plan lag er al een tijdje. Met Romeo en High School Lover (HSL) op vakantie gaan. De wildste ideexebn hadden we, Barcelona, Berlijn, Milaan, Londen, Parijs, maar uiteindelijk werd het budget technisch gezien en omdat we wel heel erg last minute waren toch gewoon Antwerpen en een dagje Brussel. Romeo had zijn huiswerk goed gedaan, en loosde ons door de krioelende straatjes naar dat ene leuke biologische eettentje, die ene vrouw vriendelijke gay club, dat geweldige museum waar je dinobotten kunt bekijken, zelfs voor een bezoekje aan de Belgische senaat draait hij zijn hand niet om. HSL en ik volgde als makke schaapjes. Af en toe zag ik een winkeltje waar ik echt in moest, wees Romeo ons op een gebouw dat echt op de foto moest en vroeg HSL ons de oren van het hoofd over de ingredixebnten van de volgende te nuttigen maaltijd.

Ondertussen leerde we aan wat Engelsen hoe je Flugel moet drinken. (voor de mensen onder ons die dit ook niet weten, je slaat je flesje drie keer op de bar of tafel, je draait het dopje er vanaf en plaatst dit op je neus, je klemt het flesje tussen je tanden en drinkt dit in een teug leeg. Dan zet je het flesje weg en blaast het dopje van je neus, de persoon die zijn dopje als laatst kwijt is moet het volgende rondje trakteren). Leerde een Duitser mij salsa dansen, tevergeefs overigens, en raakte Romeo aan de praat met andere Nederlanders, het was een heuse internationale bende. Maar met Vlamingen in contact komen is ons niet gelukt. Misschien vielen we toch te veel op als toeristen met ons geschreeuw en onze uitbundigheid.

Op de terugweg keken we terug op een geslaagde mini vakantie van drie dagen en maakte we alweer de wildste plannen, want we moeten nog naar Barcelona, Berlijn, Milaan, Londen en Parijs.

Het plan lag er al een tijdje. Met Romeo en High School Lover (HSL) op vakantie gaan. De wildste ideexc3xabn hadden we, Barcelona, Berlijn, Milaan, Londen, Parijs, maar uiteindelijk werd het budget technisch gezien en omdat we wel heel erg last minute waren toch gewoon Antwerpen en een dagje Brussel. Romeo had zijn huiswerk goed gedaan, en loosde ons door de krioelende straatjes naar dat ene leuke biologische eettentje, die ene vrouw vriendelijke gay club, dat geweldige museum waar je dinobotten kunt bekijken, zelfs voor een bezoekje aan de Belgische senaat draait hij zijn hand niet om. HSL en ik volgde als makke schaapjes. Af en toe zag ik een winkeltje waar ik echt in moest, wees Romeo ons op een gebouw dat echt op de foto moest en vroeg HSL ons de oren van het hoofd over de ingredixc3xabnten van de volgende te nuttigen maaltijd.

Ondertussen leerde we aan wat Engelsen hoe je Flugel moet drinken. (voor de mensen onder ons die dit ook niet weten, je slaat je flesje drie keer op de bar of tafel, je draait het dopje er vanaf en plaatst dit op je neus, je klemt het flesje tussen je tanden en drinkt dit in een teug leeg. Dan zet je het flesje weg en blaast het dopje van je neus, de persoon die zijn dopje als laatst kwijt is moet het volgende rondje trakteren). Leerde een Duitser mij salsa dansen, tevergeefs overigens, en raakte Romeo aan de praat met andere Nederlanders, het was een heuse internationale bende. Maar met Vlamingen in contact komen is ons niet gelukt. Misschien vielen we toch te veel op als toeristen met ons geschreeuw en onze uitbundigheid.

Op de terugweg keken we terug op een geslaagde mini vakantie van drie dagen en maakte we alweer de wildste plannen, want we moeten nog naar Barcelona, Berlijn, Milaan, Londen en Parijs.

Het is nog veel te vroeg. Maar ik ga zo naar Belgixeb! Net nu ik x93Doen alsof ik iemand ander benx94 van Halina Reijn aan het lezen ben. Halina maakt me een beetje bang voor Belgixeb en hun bewoners. De rokjes mogen niet te kort, je mag niet te hard praten, niet te uitbundig doen, en ze mogen vooral niet denken dat je een toerist bent die de rust komt verstoren. Want belgen houden niet van toeristen die hun rust komen verstoren. Het aller beste kun je gewoon fluisteren en doen alsof je een van hen bent. Zonder fleurige jurkjes, zonder opvallende dingen, gewoon een grijs muisje dat voorbij komt!

Het is nog veel te vroeg. Maar ik ga zo naar Belgixc3xab! Net nu ik xe2x80x9cDoen alsof ik iemand ander benxe2x80x9d van Halina Reijn aan het lezen ben. Halina maakt me een beetje bang voor Belgixc3xab en hun bewoners. De rokjes mogen niet te kort, je mag niet te hard praten, niet te uitbundig doen, en ze mogen vooral niet denken dat je een toerist bent die de rust komt verstoren. Want belgen houden niet van toeristen die hun rust komen verstoren. Het aller beste kun je gewoon fluisteren en doen alsof je een van hen bent. Zonder fleurige jurkjes, zonder opvallende dingen, gewoon een grijs muisje dat voorbij komt!

Ze zeggen dat vrouwen anders vakantie vieren dan mannen. Dat schijnt al bij het pakken te beginnen. Vrouwen schijnen nog voordat ze weten waar ze precies heen gaan al bezig te zijn met dingen kopen voor als ze straks op vakantie gaan. Die dingen verdwijnen dan drie maanden van te voren met het labeltje er nog aan alvast in de koffer. Je kunt tenslotte nooit goed genoeg voorbereid zijn.

Ik ben niet zo! Stelselmatig krijg ik het voor elkaar op de dag voor vertrek nog helemaal niets ingepakt te hebben. Met een beetje geluk heb ik er wel aan gedacht een wasje extra te draaien, of draag ik in de week voorafgaand bewust dat enne leuke jurkje niet, want misschien wil ik dat wel mee nemen. Maar heel veel meer voorbereiding kun je van mij niet verwachten. Vroeger werd ik daar gestrest van, en voelde ik me de avond van te voren zenuwachtig, want wat als het nu helemaal mis zou gaan? Wat als ik nu allemaal jurkjes mee genomen had terwijl het in het land van bestemming juist truien weer is? Inmiddels weet ik dat ik om mezelf gerust te stellen naast jurkjes dus ook een trui in moet pakken. En naast een bikini ook een spijkerbroek. Als dan blijkt dat ik mijn regenjas vergeten ben weet ik inmiddels dat je die zelfs op toppen van bergen in the middel of nowhere kunt kopen. Totaal relaxt!

Daarnaast schijnen vrouwen vooral van alles te willen zien, ruiken, voelen en proeven en willen mannen vooral niets doen. Zo ben ik dan weer wel. Ik bedoel als ik de moeite heb genomen me naar boot, vliegtuig, auto of trein te slepen en honderden kilometers heb afgelegd om in een omgeving te komen die mij onbekend is, waardoor ik mij wil laten inspireren, die mij uit mijn dagelijkse sleur haalt, dan wil ik dat wel tot het maximale benutten. Dan wil ik die omgeving zien, aanraken, verkennen en in mij opnemen. Anders had ik net zo goed met een boek in mijn achtertuin kunnen gaan zitten om te zien hoe de wereld aan me voorbij gaat toch?

Ik hoop dus maar dat de mannen waarmee ik me deze week op avontuur ga begeven hier een uitzondering in zijn. Dat zij dezelfde ontdekkingsdrang hebben als ik. Als ik een uitzondering kan zijn op de stereotype vrouw moet het voor hen toch ook geen probleem zijn stereotypes te doorbreken! Ik voel dat we het kunnen.

p.s inbrekers, het heeft geen zin om in te breken, ik heb een hele grote stoere huisgenoot die wel gewoon thuis is!

Ze zeggen dat vrouwen anders vakantie vieren dan mannen. Dat schijnt al bij het pakken te beginnen. Vrouwen schijnen nog voordat ze weten waar ze precies heen gaan al bezig te zijn met dingen kopen voor als ze straks op vakantie gaan. Die dingen verdwijnen dan drie maanden van te voren met het labeltje er nog aan alvast in de koffer. Je kunt tenslotte nooit goed genoeg voorbereid zijn.

Ik ben niet zo! Stelselmatig krijg ik het voor elkaar op de dag voor vertrek nog helemaal niets ingepakt te hebben. Met een beetje geluk heb ik er wel aan gedacht een wasje extra te draaien, of draag ik in de week voorafgaand bewust dat enne leuke jurkje niet, want misschien wil ik dat wel mee nemen. Maar heel veel meer voorbereiding kun je van mij niet verwachten. Vroeger werd ik daar gestrest van, en voelde ik me de avond van te voren zenuwachtig, want wat als het nu helemaal mis zou gaan? Wat als ik nu allemaal jurkjes mee genomen had terwijl het in het land van bestemming juist truien weer is? Inmiddels weet ik dat ik om mezelf gerust te stellen naast jurkjes dus ook een trui in moet pakken. En naast een bikini ook een spijkerbroek. Als dan blijkt dat ik mijn regenjas vergeten ben weet ik inmiddels dat je die zelfs op toppen van bergen in the middel of nowhere kunt kopen. Totaal relaxt!

Daarnaast schijnen vrouwen vooral van alles te willen zien, ruiken, voelen en proeven en willen mannen vooral niets doen. Zo ben ik dan weer wel. Ik bedoel als ik de moeite heb genomen me naar boot, vliegtuig, auto of trein te slepen en honderden kilometers heb afgelegd om in een omgeving te komen die mij onbekend is, waardoor ik mij wil laten inspireren, die mij uit mijn dagelijkse sleur haalt, dan wil ik dat wel tot het maximale benutten. Dan wil ik die omgeving zien, aanraken, verkennen en in mij opnemen. Anders had ik net zo goed met een boek in mijn achtertuin kunnen gaan zitten om te zien hoe de wereld aan me voorbij gaat toch?

Ik hoop dus maar dat de mannen waarmee ik me deze week op avontuur ga begeven hier een uitzondering in zijn. Dat zij dezelfde ontdekkingsdrang hebben als ik. Als ik een uitzondering kan zijn op de stereotype vrouw moet het voor hen toch ook geen probleem zijn stereotypes te doorbreken! Ik voel dat we het kunnen.

p.s inbrekers, het heeft geen zin om in te breken, ik heb een hele grote stoere huisgenoot die wel gewoon thuis is!

Ik was dus op dat feestje en hoefde geen vlinder te zijn, omdat iedereen mij goed vond precies zoals ik was. Met mijn mooie jurkje, en mijn mooie nagels en mijn oog make-up die bijna perfect was. Iedereen vond elkaar lief, iedereen vond mij lief, en ik was gewoon xe9xe9n Laura en niemand anders dan dat.